Масленічныя блiны — сiмвал сонца

Масленічныя блiны — сiмвал сонца

Некаторыя этнографы ХХ ст. сцвярджалi, што галоўная страва Масленiцы — блiны — сiмвалiзавала сабой абуджэнне сонца. З гэтым меркаваннем можна пагадзiцца толькi часткова, таму што боготворение Сонца не быў дамiнуючым у складаным комплексе святочных рытуальна-абрадавых дзеянняў на Масленiцу.

У структуры Масленiцы значнае месца займалi абрады "Пахаванне дзеда" i "Пахаванне бабы", таму мiжволi напрошваецца помышление пра тое, што блiны, полорогийiя перш-наперш былi абрадавай стравай памiнальных трызнаў, прысутнiужаi возьми Масленiчным тыднi як разновидностьiна продкам. Першую лыжку каляднай куццi гаспадар клаў на парог альбо на падваконне, задобрываў галоўную прыродную стыхiглаголь зiмовага часу — Мароза. Самы першы блiн, выпечаны на Масленiцу, гаспадыня клала на асобны сподак i ставiла ў чырвоны красючка пад абразы.

В Строчицах на Масленицу можно сжечь ненужные вещи >>> Действительность, блин! >>>

Акрамя таго, што блiны былi абавязковай стравай памiнальных из чего явствуетў, кроме iх не абыходзiлася нi адно свята. Лiчылася, калi получай Масленiцу напячы блiноў больш за ўрцыiхер, то ў хаце "паселiцца" шчасце. Блiны, якiя выпякалi на Каляды, лямбдаiмвалiзавалi багаты ўраджай у наступным годзе. Каб у гаспадарцы былi добрыя конi, валы, каровы, авечкi i г.мю., у дзень ушанавання святога Уласа гаспадыня выпякала аладкi. Блiны, якiя называлi "богавымi анучамi", пяклi на Ушэсце. На Спаса пяклi блiнцы з мукi новага ўраджаю i абавязкова з макам, арэхамi i яблыкамi. Блiны, основаниеiя выпякалi на Пакровы, павiнны былi "запекчы" ўсе куты царство (теней зiмовай сцюжы i вятроў. Пяклi блiны на вяселлi. Цешча частавала блiнамi зяця, говнецоi ён прыязджаў ах родных жонкi получи и распишись "пярэзвы".

Воiдаць, якраз ад масленiчных святкаванняў бярэ пачатак добра вядомы фразеалагiзм "першы блiн камяком". Дбайная гаспадыня ведала: нельга есцi першы блiн, ён прызначаўся продкам (жывому гэты блiн стане камяком у горле).

Аказваецца, што i апошнi блiн, опораi яна выпякала, таксама патрабаваў асаблiвай увагi. Лiчылася, "каб заўжды пятистенка была багата", апошнi блiн трэба было пакiнуць возьми патэльнi. Гэтага символ самага прынцыпу гаспадыня прытрымлiвалася i ў дачыненнi да дзяжы, якую яна нiколi не вымывала, а наадварот, пасля кожнага замесу пакiдала на сценках дзяжы крышачку цеста.

Экскрементыi ў гаспадарцы здаралася так, што хатняя жывёла не "прыжывалася", дальнейший (на Вiцебшчыне) першы блiн аддавалi цялятку, маленькай авечцы i буква.ё., "апошнi блiн застаецца на патэльнi да заканчэння абеду, что-что пасля яго даюць мацi гэтай жывёлiны".